Translation of "bela" into Arabic

(Ar. belā’ “deneme, imtihan; keder, sıkıntı”) 1. İnsana büyük bir sıkıntı veren, içinden çıkılması güç durum, bâdire, dert, gam, keder: Hür iken düştüm belâ girdâbına (Muallim Nâci). 2. Büyük sıkıntıya ve zarara sebep olan olay, âfet, musîbet, felâket: Kazâ belâ adım başınadır (Câhit S. Tarancı). 3. Başa dert olan, insanı çok üzen kimse veya şey: Peder değildir belâ-yı siyehtir başıma (Nef’î). Kimi yamyam kimi Hindû kimi bilmem ne belâ (Mehmet Âkif). ѻ Belâ (Belâsını) aramak: Başına dert açacak şekilde hareket etmek. Belâ çıkarmak: Olay çıkarmak, kavgaya yol açmak. Belâ kesilmek: Sıkıntı ve eziyet verici bir dert hâlini almak. Belâ okumak: (Uğursuz sayılan belâ sözünü kullanarak) Bedduâ etmek: Allah belâmı versin ki ... (yakasını ısırarak): –Belâ okuma (Ahmet Râsim). Şişe kırığını adamın suratına giydirip giydirmemek tereddüdü içinde bir müddet birbirimize baktık ve belâlar okuyarak çıktık (Bediî Fâik). Belâ olmak: Çok sıkıntı ve üzüntü vermek, dert kesilmek, başına belâ olmak. Belâlar mübâreği: “Başına gelen belâ mübârek olsun” anlamında alaylı söz. Belâsını bulmak: Hak ettiği cezâya uğramak. Belâya çatmak: Beklenmedik, umulmadık bir terslikle karşılaşmak, başı derde girmek: İlk adımda bir belâya çatmayalım (Hüseyin R. Gürpınar). Belâya girmek: İçinden çıkılması güç bir duruma düşmek. Belâya sokmak: Başına dert açmak. Belâya uğramak (sataşmak): Başına belâ gelmek: Her biri bir diyâra düştü ve her biri bir belâya sataştı (Fuzûlî). Belâyı satın almak: Davranışlarıyle göz göre göre belâyı üstüne çekmek. Belâ-ender-belâ: Belâ içinde belâ, çok şiddetli belâ. Belâ-yı berzah – Belâ-berzah: Çok çetin, çok sıkıntı verici (şey): İşte böyle bağıra çağıra bu belâ-berzah şeyleri giymeye elbette alışırım (Hüseyin R. Gürpınar).

(Ar. belā) Evet, peki, hay hay [Farsçalaşmış şekli olan BELÎ daha çok kullanılmıştır. Bk. BELÎ]: Ervâh-ı ezelde evvelki safta / Elest hitâbında ben belâ dedim (Dertli). Ser-i Mecnûn’u görün lâne-i mürgān oldu / Gelmesin kimselerin başına hergiz bu belâ/ Mihnet-i aşka tahammül edemez her bir dil / Meğer ol dil ki ezelde dedi belâya “belâ” (İsmâil Hakkı Bursevî). Titremeden eli dizi / Aştı yokuşları düzü/ Elest içre belâ sözü / Vermişti Hakk’a yürüdü (Niyâzi Gençosmanoğlu).