Translation of "efendi" into Persian

(Yunanca aféndis < authentês “kendi kendine iş gören; mutlak hâkim”) [Kelime Türkçe’den Arapça’ya, Çek diline ve İngilizce’ye de geçmiştir] 1. Sâhip durumunda olan, buyruğu geçen, hükmünü yürüten, kendisine uyulan kimse, sâhip: Efendi ne isterse etmek gerek / Kuluz biz düşer mi suâl eylemek (İzzet Molla’dan). Kuyruğunu sallaya sallaya efendisinin pabuçlarını yalayan köpeğe tabasbus pek yakışır (Ömer Seyfeddin). Efendisi konuşurken at (...) kenardaki çürük tahta parmaklığı baştan başa kaplayan bir sarmaşığın yapraklarını yiyordu (Reşat N. Güntekin). 2. Erkek isimlerinden sonra bey yerine kullanılan unvan sözü [Eskiden saygı ifâdesi olarak şehzâdeler, din adamları, okumuş kimseler için kullanılırdı. Bugün ise beyden sonra gelen ikinci derecede bir unvan durumundadır]: “Şehzâde Yûsuf İzzeddin Efendi.” “Kâtip efendi.” “Paşa efendi.” “İmam efendi.” “Hoca efendi.” “Rızâ Efendi.” “Şâkir Efendi.” Aman memur efendi, kaptana işâret et kalkmasın, Hesnâ hanım geliyor (Hüseyin R. Gürpınar). Fakat Sûriye’ye dönünce şeyh efendiyi sormaktan kendimi alamadım (Refik H. Karay). Meclis-i Mâliye reîsi İbrâhim Efendi’yi vaktinde kim tanımazdı (Sâmiha Ayverdi). 3. Erkekler için kullanılan hitap sözü: Efendiler, affınızı dilerim (Reşat N. Güntekin). Efendi dedi, nereye gittiğimi ne sorarsın? (Ahmet H. Tanpınar). 4. Koca: “Bizim efendi dün gece geç geldi.” 5. tasavvuf. Şeyh, pir: Efendimsin cihanda i’tibârım varsa sendendir / Meyân-ı âşıkanda iştihârım varsa sendendir (Şeyh Gālib). 6. sıf. Terbiyeli, edepli, ölçülü, temkinli (kimse): “Efendi adam.” İşte senin bu kibar, bu efendi hallerine bayılıyorum ya (Yusuf Z. Ortaç). Çocuk yaşında kaybettiği çok efendi, çok mütevâzı ve çok güzel bir kadın olan genç annesinden edep erkân, ev kadınlığı ve el hüneri almış, fakat asıl büyük annesi Zekiye Hanımefendi’nin mânevî mîrasçısı olmuştu (Sâmiha Ayverdi).