dowodzić in Polish dictionary

  • dowodzić

    Meanings and definitions of "dowodzić"

    • kierować i wydawać rozkazy swojej grupie
      Nauczyciel dowodził akcją sprzątania świata.
    • przeprowadzać dowód
      Nauczyciel dowodził prawdziwości twierdzenia Pitagorasa.
    • stanowić dowód
      Zgromadzone dane nie dowodzą postawionej tezy.
    • verb
      być zapowiedzią czegoś, implikować coś, być symptomem

    Synonyms of "dowodzić" in Polish dictionary

    panować, zapewniać, rozkazywać are the top synonyms of "dowodzić" in the Polish thesaurus.

    Grammar and declension of dowodzić

    • dowodzić   imperf
    • (Verb)   Conjugation of dowodzić   imperf  
          singular plural
      pers. m. f. n. personal m. f. / n. / non-personal m.
      infinitive   dowodzić
      present tense 1st dowodzę dowodzimy
      2nd dowodzisz dowodzicie
      3rd dowodzi dowodzą
      past tense 1st dowodziłem dowodziłam dowodziliśmy dowodziłyśmy
      2nd dowodziłeś dowodziłaś dowodziliście dowodziłyście
      3rd dowodził dowodziła dowodziło dowodzili dowodziły
      future tense 1st będę dowodził1 będę dowodziła1 będziemy dowodzili1 będziemy dowodziły1
      2nd będziesz dowodził1 będziesz dowodziła1 będziecie dowodzili1 będziecie dowodziły1
      3rd będzie dowodził1 będzie dowodziła1 będzie dowodziło1 będą dowodzili1 będą dowodziły1
      conditional 1st dowodziłbym dowodziłabym dowodzilibyśmy dowodziłybyśmy
      2nd dowodziłbyś dowodziłabyś dowodzilibyście dowodziłybyście
      3rd dowodziłby dowodziłaby dowodziłoby dowodziliby dowodziłyby
      imperative 1st — dowódźmy
      2nd dowódź dowódźcie
      3rd niech dowodzi niech dowodzą
      active adjectival participle   dowodzący dowodząca dowodzące dowodzący dowodzące
      passive adjectival participle dowodzony dowodzona dowodzone dowodzeni dowodzone
      present adverbial participle   dowodząc
      impersonal past dowodzono
      verbal noun dowodzenie
      1   or: będę dowodzić, będziesz dowodzić etc.
    • dowodz|ić, koniugacja VIaKategoria:polskie czasowniki
    • dowodzić impf (perfective dowieść) ;; Conjugation of dowodzić impf
      singular plural
      person m f n m pers m anim, m inan, f, n
      infinitive dowodzić
      present tense 1st dowodzę dowodzimy
      2nd dowodzisz dowodzicie
      3rd dowodzi dowodzą
      past tense 1st dowodziłem dowodziłam dowodziliśmy dowodziłyśmy
      2nd dowodziłeś dowodziłaś dowodziliście dowodziłyście
      3rd dowodził dowodziła dowodziło dowodzili dowodziły
      future tense 1st będę dowodził1 będę dowodziła1 będziemy dowodzili1 będziemy dowodziły1
      2nd będziesz dowodził1 będziesz dowodziła1 będziecie dowodzili1 będziecie dowodziły1
      3rd będzie dowodził1 będzie dowodziła1 będzie dowodziło1 będą dowodzili1 będą dowodziły1
      conditional 1st dowodziłbym dowodziłabym dowodzilibyśmy dowodziłybyśmy
      2nd dowodziłbyś dowodziłabyś dowodzilibyście dowodziłybyście
      3rd dowodziłby dowodziłaby dowodziłoby dowodziliby dowodziłyby
      imperative 1st — dowódźmy
      2nd dowódź dowódźcie
      3rd niech dowodzi niech dowodzą
      active adjectival participle dowodzący dowodząca dowodzące dowodzący dowodzące
      passive adjectival participle dowodzony dowodzona dowodzone dowodzeni dowodzone
      contemporary adverbial participle dowodząc
      impersonal past dowodzono
      verbal noun dowodzenie
      1 or: będę dowodzić, będziesz dowodzić etc.
      chr:dowodzić

Sample sentences with "dowodzić"

Available translations

Authors