Translation of "mahrec" into Arabic

(Ar. ḫurūc “çıkmak”tan maḫrec) 1. Dışarı çıkılacak, huruç edilecek yer, delik veya kapı. 2. Ses veya harfin ağızdan çıkış şekli, söyleyiş, telaffuz: Lâyık mı ki şâirim diyen zât / Fark etmeye mahrec-i hurûfât (Ziyâ Paşa’dan). Bir tâlib-i ilim dânişment olmak murat eylese, ulemâdan birisi müteharrik olup evvelâ ondan mahreç dersi okuyup istîdat ve liyâkatini müşâhede ettikten sonra müderrisinden birine gönderirdi (İsmâil H. Uzunçarşılı). 3. eski. Yurt içinde üretilen malların ihraç edildiği yer, dış pazar. 4. dilb. Boğumlanma noktası. 5. târih. Osmanlı devlet teşkîlâtında mevleviyet (kadılık) pâyesinin üç basamağından ilki [İzmir, Selânik, Trabzon, Sofya, Kudüs vb.nin kadılıkları mahreç pâyesinde kabul edilirdi. Mahrecin üzerindeki diğer iki basamak ise Bilâd-ı Hamse ve Haremeyn mevleviyetleriydi]: Hoca Hayret Efendi'ye günün birinde mahreç pâyesi verilmişti (Hüseyin Kâzım Kadri). Mahrec-i Kudüs-i şerif pâyesi sâmiye sınıf-ı sânîsine muâdildir. Sarığı sırma şerit ve sırma püsküllüdür (Musâhipzâde Celâl). 6. mat. Payda. 7. Mîras hukūkunda vârislerin paylarına göre terekenin kaç kısma bölündüğünü gösteren sayı.